سلام به همه دوستان

هنوز زنده ام

بزودی بر میگردم

پيام مير نوروزی برای جباران
تصور کنيد: ميرهای نوروزی ما همه جا راه می افتادند و در نمايش هايی سرشار از تصاوير واقعی زندگی شان،معانی ...
-------------------------------------------------------------------------------
سنت مير نوروزی اکنون در ايران رواج ندارد يا فقط در برخی شهرها و آنهم بطور کم رنگ به اجرا در می آيد. در معنای اين سنت تفاسير متعددی هست. آنچه مسلم است اين است که چند روزي، 5، 7، يا 13 روز قبل از نوشدن سال، گدايی به جای شاه می نشست. در تفاسير اوستايی آنرا به فروپاشی نظم کهنه و برقراری نظم نوين نسبت داده اند.

تفاسير "شاهانه" و "واليانه": آنرا نشانه هرج و مرج و آشوب سال گذشته و برقراری مجدد نظم در سال نو معنا کرده اند. برخی حتی نوشته اند که در آغاز رسم بر اين بود که برده محکوم به مرگی را در اين چند روز بطور نمادين بر تخت سلطنت می نشاندند و در پايان سال او را می کشتند تا ريشه "شر و آشوب" را در سال نو کنده باشند.

تفاسير "عوامانه": يعنی مردمی برآنند که در اين چند روز ندار پابرهنه به جای دارای تاجدار می نشست و به چوبی که در تمام سال حاکم بر سرش کوبيده بود، به پر و پای خدايان زر و زور می پيچيد و دق دل خالی ميکرد.

تفاسير "بينا بينی": حاکی از آن است که مير نوروزی با تقليد از حاکم گاه خود و گاه حاکم را به سخره ميگرفت و باعث تفريح و شادی و خنده مردم ميشد.

تفاسير شاهانه و واليانه به ما مربوط نيست که نه از سلاله اولی ها هستيم نه از توابع دومی ها. به تفسير دوم و سوم بچسبيم، در يک ترکيب معتدل که خير الامور اوسطها.

حالا که واليان سلطان منش ايران زياد از "تهاجم فرهنگی" غرب ناله سر ميدهند، پيشنهاد ميکنيم سنت مير نوروزی را زنده کنيم. اين سنت نيکو را مرعی داريم که به 80 درصد مردم ايران [ که بنا بر محاسبات انتخاباتی "اقليت" جمعيت کشور را تشکيل ميدهند، چون رای شان هيچ جا محاسبه نمی شود] در تمام شهرها و روستاها امکان داده شود که يک ميرنوروزی با اختيارات کامل و بدون دخالت دست ارشاد و ناجا و سپاه و وزراء و وکلا و امرا و آيات عظام انتخاب کنند. فقط برای 5 روز، وفقط برای تقليد از حاکمان روز محض خنده و شادمانی.

ميتوان با اطمينان قول داد که بعد از 5 روز درست در آستانه سال نو يک گنجينه عظيم از فرهنگ بومی در اختيار خواهيم داشت که رنگ از روی محصولات يک قرن "تهاجم فرهنگی غرب" ميبرد.

برای مثال در نظر بگيريد: در ادبيات سياسی امروز ايران کلماتی مثل جنايت، سبعيت، جباريت، رذالت، شرارت، حماقت، تحجر و مشابه آن مثل نقل و نبات طوری به کار ميرود که گويا همه يک معنی ميدهند. اين صفات با معنا که "آباء" و مادربزرگان ما قرن ها چوب حاکم خورده اند، تا آنها را آفريده اند، شده اند يک مشت فحش و ناسزا.

حالا تصور کنيد: ميرهای نوروزی ما همه جا راه می افتادند و در نمايش هايی سرشار از تصاوير واقتی زندگی شان،معانی يکی يکی صفات فوق و دهها صفت ديگر را در مقابل چشم ما به حرکت در می آورند. هر صفت از طريق وصل شدن به تجارب مشخص، چنان غنا و درخششی به معنای آن ميدهد که ديگر هيچکس نتواند آن را با ناسزا و فحش قاطی کند. مثلا:

*نمايش "ملا و جنايت": وصل به کشتار چند هزار زندانی سياسی يکجا و بدون محاکمه و بی خبر و.و...

*نمايش "ملا و قساوت": از حدقه در آوردن چشم و بريدن دست و پا و اعدام با جرثقيل و سنگسار و.و..

*نمايش "ملا و جباريت": ولايت فقيه...

*نمايش "ملا و رذالت": علم کردن غنی سازی به عنوان لزوم دسترسی به قله دانش و آنگاه تبديل دانشگاه به قبرستان و گماردن قاری به رياست آن و اخراج دانشجو و.و...

*نمايش "ملا و وقاحت": شورای نگهبان وآنگاه انتخابات و انتخابات و انتخابات!!!

*نمايش "ملا و حماقت": کنفرانس هولوکاست و.و...

*نمايش "ملا و رياکاری": ملاخور کردن اموال مردم تحت عنوان بزرگ ترين انقلاب اقتصادی تاريخ ايران و اصل 44 ،تاختن به طاغوت وآنگاه لاسيدن با بازار و به سلابه کشيدن کار و.و..

*نمايش "ملا و تحجر": فقط دو کلمه که اول و آخر حکومت ولی عصر ما را به هم وصل ميکند و نمايش تصويری آن آسان نيست: ستم بر زن ...

***
ميرهای نوروزی ما ميتوانند به جای اينکه هميشه در نقش ملا ظاهر شوند و به تقليد از حاکمان بر خيزند، گاهی هم در نقش خود ظاهر شوند. اتفاقا نمايشات جالبی از در می آيد، شکل ممکن است رنگارنگ باشد، اما مضمون به احتمال قريب به اتفاق يکی خواهد بود:عمامه از سر حکومت می افتد و نام با مسما برای نمايش ميشود:

"ملا، GOOD BYE"

ولی ببخشيد قرار بود سنت کاملا ايرانی را زنده کنيم. پس:

"ملا، برو که برنگردی"
اين است پيام مير نوروزی ما برای جباران

***

احياء سنت مير نوروزی فقط برای درمان دردهای حال ما مفيد نيست، اتفاق بر قضا به درد پيشگيری از دردهای آينده هم ميخورد. فقط فرهنگ سياسی شرقی ما نيست که به جای پرداختن به مشخص، همه خصوصيات حاکمان را يک کاسه کرده و به صورت يک فحش آبدار نثار دستگاه حاکم ميکند. کلی گويی آن طرفی ها هم پدر مردم را در آورده است. مثلا آنها اسم حکومت ما را گذاشته اند:"حکومت شر". حکومت شر، يعنی چه؟ معلوم نيست. فقط ميدانيم آنها با اين کلک تمام حکومت های نابکار در جهان را فقط و فقط به سه عدد ناقابل تقليل داده اند. با اين حساب بايد گفت مثلا مردم بنگلادش چقدر خوشبخت اند و خودشان نمی دانند. به همين جهت سر وصدای کودتای اخير در بنگلادش را اصلا نبايد در بياوريد وگرنه به خوشبختی اين ملت 150 ميليونی لطمه وارد کرده ايد که البته در پيشگاه ,خدا, شرمسار بايد بشويد.

موضوع به اين سادگی نيست. خوشبختی اکثريت مردم جهان بی دليل نيست. برای آن کلی در حوزه زبان و فرهنگ سياسی کار عمقی صورت گرفته است. ضد حکومت شر، يعنی ضد حکومت بد، چه ميشود؟ درست حدس زديد: حکومت خوب. Good Governance، يعنی همان که بانک جهانی گفته. عجب کلکی! با اين حقه ميتوانيد کلی حکومت دزد و رذل و شرير و حتی متحجر را از حکومت ملايی خودمان متمايز کرده و زير شاخه حکومت های خوب قرار دهيد. صفت مشترک آنها همان است که ميرنوروزی ما در نمايشنامه "ملا و رياکاری" به نمايش گذاشت. می بينيد مير های نوروزی ما ميتوانند به موقع مچ اين گونه رياکاری ها را باز کنند.

***
اين نوع کلی گويی ها پدر مردم ندار خود کشورهای غرب را هم در آورده است. مثلا تونی بلر وبوش را در نظر بگيريد. دروغ نگفته اند؟ گفته اند. علنا و غير قانونی مقام و مدال افتخار نفروخته و پارتی بازی نکرده اند؟ کرده اند. هويت سياسی شهروندان و کارمندان و روزنامه نگاران مخالف خود را از طريق "لو دادن" های غيرقانونی و پرونده سازی های "قانونی" لجن مال نکرده اند؟ کرده اند. برای جلوگيری از تحقيقات قضايی و رسانه اي، دادستان و روزنامه نگار را يواشکی و از طريق توطئه های ضد قانونی "پاکسازی" نکرده اند؟ کرده اند. آيا برای همه اين ها و در موارد کاملا مشخص و در بسياری از موارد توسط اشخاص حقيقی و حقوقي،بر اساس قوانين دمکراتيک خود دو کشور، پرونده قضايی باز نشده است؟ شده است. حالا از جنايت در عراق و افغانستان و غيره ميگذريم که مربوط به شهروندان جهان سوم است و ,خدا, را خوش می آيد و فی سبيل الله است . حالا شما يک سياستمدار، يا ديپلومات يا روزنامه نگار رسمی و نيمه رسمی يا به اصطلاح Mainsteam را گير بياوريد که اين اعمال را به همان نامی که دارند يعنی دروغگويي، رشوه خواري، حقه بازي، بخوانند. خيلی که مخالف باشند مثلا ميگويند اين حکومت در اجرای کامل قانون ناموفق بوده است. البته اگر با عدم اجرای قانون، به موفقيت دست می يافتند، همين کلی گويی ناقابل هم صورت نمی گرفت. بيچاره ملت هايی که ميرنوروزی ندارند.
***
کوتاه سخن: سنت ميرنوروزی برای بيان دردهای امروز ما، که حکومتی شرير داريم، به درد می خورد. برای پيشگيری از درد های احتمالی آينده مان به درد ميخورد، برای همبستگی با مردمی که ظاهرا"حکومت شر" ندارند، ولی گرفتار شر هستند، به درد ميخورد.

پس: زنده باد سنت مير نوروزی و:
فرخنده باد سال 1386 بر مردم ايران که در قالب ميرنوروزي،حکومت مردم بر مردم را بشارت ميدهند. به اميد سالی خجسته، رها از حکومت جباران، و دور از گزند همه نوع رياکاران . سالی که در آن حکومت تصوری پنچ روزه ی مردم به حکومت دايمی و حقيقی خودشان تبديل شود.

کودکان کار، بچه های اعماق؛بچه هايی که هيچ کس به فکر آنها نيست

به خشنودی اهورا مزدا

آیا جشن چهار شنبه سوری با دین زرتشتیان ارتباط دارد؟

انرژی هسته ای از نوع آقای احمدی نژاد بقول خودشان کشف شده توسط دختر 16 ساله

آیا قتل یک دانشجو در سبزوار با پخش یک فیلم سکسی ارتباط دارد ؟

 هفتم اسفند كرمانشاه  :   "قطع يد"  در ملاء عام